Odyseja

Odyseusz, król Itaki, po zakończeniu wojny trojańskiej powinien po prostu wrócić do domu, do Penelopy i Telemacha, do miejsca, które przez lata musiało istnieć dla niego bardziej jako obietnica niż realny brzeg. Droga powrotna okazuje się jednak dłuższa, bardziej okrutna i pełna prób, w których zwycięstwo pod Troją niczego już nie ułatwia. Morze staje się labiryntem, a każdy postój wystawia bohatera na inną odmianę pokusy, pychy albo bezradności. Cyklop Polifem, syreny, Kalipso i kolejne boskie ingerencje nie są tu tylko mitycznymi przeszkodami z dawnej opowieści. To siły, które sprawdzają, ile zostaje z człowieka, gdy przez lata odbiera mu się dom, towarzyszy i pewność własnej wielkości. W Itace Penelopa trwa pod presją zalotników, a Telemach dorasta w cieniu ojca, którego nie ma wystarczająco długo, by legenda zaczęła zastępować człowieka. Film opowiada o podróży, ale najważniejsza jest cena powrotu. Odyseusz nie musi jedynie pokonać morza. Musi wrócić jako ktoś, kogo dom jeszcze rozpozna. Nolanowska skala może wydobyć z mitu nie tylko przygodę, lecz także zmęczenie człowieka, który zbyt długo był wojownikiem. Odyseusz wraca do Itaki, ale każdy dzień podróży oddala go od prostego wyobrażenia, że dom czeka niezmieniony i cierpliwy. A powrót po wojnie bywa czasem trudniejszy niż sama wojna.