Straszny Film

Cindy Campbell i jej znajomi żyją w świecie, który bardzo chciałby wyglądać jak poważny slasher, ale co chwilę potyka się o własną głupotę. W małym miasteczku dochodzi do brutalnego morderstwa uczennicy, a sprawca w białej masce i czarnej szacie zaczyna krążyć wokół grupy nastolatków. Cindy, Brenda, Buffy, Ray i Shorty szybko rozumieją, że obecne zabójstwa mogą mieć związek z wypadkiem sprzed roku, kiedy potrącili człowieka i postanowili ukryć sprawę, zamiast zrobić cokolwiek rozsądnego. Film bierze dobrze znane motywy Krzyku i Koszmaru minionego lata, a potem rozciąga je do granic absurdu, jakby każdy dramatyczny moment natychmiast domagał się żartu, przesady albo kompletnie nieprzyzwoitego komentarza. Nie chodzi tu o budowanie grozy, tylko o bezczelne rozbieranie jej na części. Straszny Film opowiada właściwie o tym, jak łatwo kino grozy zamienia się w zestaw powtarzalnych zasad, gdy patrzy się na nie z odpowiednio złośliwym uśmiechem. Cindy próbuje przeżyć, ale w takim świecie nawet finałowa dziewczyna musi uważać nie tylko na zabójcę, lecz także na własnych znajomych, bo ich pomysły bywają bardziej niebezpieczne niż nóż. Właśnie dlatego parodia działa najlepiej wtedy, gdy udaje klasyczny horror tylko przez chwilę, po czym bez litości pokazuje, jak śmieszne bywają jego rytuały.