Wyzwanie Baby Blue

Zaczyna się od rytuału, który nastolatki przekazują sobie niczym zakazaną instrukcję znalezioną w najciemniejszym zakątku internetu. W łazience należy stanąć przed lustrem, opowiedzieć historię i powtarzać słowa „Baby Blue, Blue Baby”, aż po drugiej stronie pojawi się odpowiedź. Trzy dziewczyny traktują wyzwanie jak próbę odwagi podczas opieki nad dzieckiem. Migające światło i dziwne odgłosy początkowo można uznać za część żartu, lecz wezwana obecność szybko pokazuje, że nie zamierza zniknąć po zakończeniu zabawy. Legenda rozrasta się w kilka powiązanych opowieści, w których kolejne osoby spotykają się ze zjawiskami związanymi z Baby Blue. Niewyjaśnione ślady, szepty i obrazy pojawiające się w lustrach prowadzą do historii matki, której gniew przetrwał śmierć. Bohaterowie próbują ustalić, kto jako pierwszy przeprowadził rytuał oraz dlaczego wypowiedziane imię uruchamia serię tragicznych wydarzeń. Każda próba przerwania przekleństwa wymaga powrotu do miejsca, w którym strach po raz pierwszy otrzymał konkretną formę. Wraz z rozprzestrzenianiem się opowieści coraz trudniej rozpoznać, które szczegóły są jedynie internetowym dodatkiem, a które stanowią ostrzeżenie. Nocna zabawa zamienia się w konfrontację z żałobą, poczuciem winy i siłą karmioną przez wszystkich, którzy odważyli się przywołać jej imię.