Niebo nad Normandią

Na siedemdziesiąt dwie godziny przed lądowaniem aliantów w Normandii wszystko wydaje się gotowe: żołnierze czekają na rozkaz, okręty stoją w portach, a samoloty mają wyznaczone cele. Jedynym elementem, którego nie można podporządkować wojskowym planom, pozostaje pogoda nad kanałem La Manche. Kapitan James Stagg, główny meteorolog brytyjskich sił, analizuje niepełne dane z okrętów, samolotów i stacji obserwacyjnych. Jego prognoza zapowiada gwałtowne załamanie warunków, choć część amerykańskich ekspertów przewiduje możliwość rozpoczęcia operacji zgodnie z harmonogramem. Generał Dwight D. Eisenhower musi zdecydować, komu zaufać. Przesunięcie inwazji może zdradzić Niemcom zamiary aliantów, osłabić morale i przekreślić miesiące przygotowań. Wydanie rozkazu mimo sztormu grozi natomiast katastrofą na morzu oraz śmiercią tysięcy ludzi, zanim dotrą do francuskich plaż. W kolejnych naradach uczestniczą między innymi Bernard Montgomery, Kay Summersby i Irving Krick, a rosnąca presja zamienia meteorologiczną dyskusję w spór o odpowiedzialność za przebieg wojny. Stagg nie może przedstawić pewności, której nie daje ówczesna nauka. Musi jednak przekonać dowódców, że właśnie w jego ostrożnej prognozie kryje się krótkie okno pozwalające rozpocząć operację „Overlord” i zmienić bieg historii. W zamkniętych salach sztabowych liczby na mapach oznaczają konkretne oddziały, a każda godzina zwłoki zwiększa ryzyko utraty przewagi i elementu zaskoczenia.