Sisu: Droga do zemsty

Aatami Korpi wraca do miejsca, które dla innych mogłoby być tylko zgliszczem po wojnie, a dla niego pozostaje ostatnim śladem rodziny. Chce rozebrać dom, w którym zamordowano jego bliskich, przewieźć go i odbudować gdzie indziej, jakby drewno, belki i ciężka praca mogły wyrwać pamięć z ziemi przesiąkniętej krwią. W świecie Sisu taki gest nie jest jednak spokojnym rytuałem żałoby. Dawny sprawca zbrodni, dowódca Armii Czerwonej, odnajduje Aatamiego i uruchamia pościg przez kraj, w którym wojna niby się skończyła, ale przemoc wciąż potrafi przemówić bardzo głośno. Aatami nie należy do ludzi, którzy proszą o litość albo długo tłumaczą własne zamiary. Jest milczący, uparty i prawie niemożliwy do zatrzymania, jakby sama ziemia wypchnęła go z grobu po to, by dokończył rachunek. Film opowiada o zemście, lecz najciekawszy pozostaje w nim ten prosty, surowy cel: ocalić dom, nawet jeśli trzeba przeciągnąć go przez piekło. W tej historii odbudowa i odwet idą obok siebie, a każdy cios brzmi jak odpowiedź człowieka, któremu zabrano wszystko poza wolą przetrwania. Kontynuacja nie potrzebuje wielu słów, bo językiem Aatamiego pozostają ruch, rana i upór. Każdy kilometr tej drogi przypomina, że po wojnie ludzie często chcą tylko zacząć od nowa, ale dawni oprawcy nie zawsze pozwalają złożyć świat w całość.