Sisu

Aatami Korpi samotnie szuka złota na pustkowiach północnej Finlandii pod koniec II wojny światowej. Nie mówi wiele, nie tłumaczy się nikomu i wygląda jak człowiek, którego świat już dawno próbował zabić, ale najwyraźniej zrobił to zbyt mało starannie. Gdy w ziemi znajduje ogromny skarb, rusza w stronę miasta, by wymienić go na pieniądze i może wreszcie zostawić za sobą lata przemocy. Na jego drodze staje jednak oddział nazistów wycofujących się przez zniszczony kraj. Żołnierze zabierają złoto, zostawiając starca na pewną śmierć. Nie wiedzą, że Korpi nie jest zwykłym poszukiwaczem. To były komandos, o którym krąży legenda „Nieśmiertelnego”, człowieka zbyt upartego, by grzecznie umrzeć wtedy, kiedy ktoś mu każe. Film opowiada o zemście w formie surowej, niemal pierwotnej: bez wielkich przemówień, bez psychologicznych ozdobników, za to z błotem, krwią, minami i determinacją twardszą niż metal. Sisu działa jak brutalna baśń o przetrwaniu, w której naziści spotykają nie bohatera, lecz karę idącą przez lapońskie pustkowie. Reżyser prowadzi tę historię jak serię rozdziałów z wojennej przypowieści, gdzie realizm ustępuje miejsca mitowi o człowieku nie do zdarcia. Aatami nie walczy o ideę państwa ani mundur. Walczy o złoto, które wykopał własnymi rękami, i o prawo, by nikt więcej nie odbierał mu tego, co przetrwało razem z nim.