Spider-Man 2

Peter Parker jest już bohaterem Nowego Jorku, ale prywatnie wygląda coraz bardziej jak człowiek, któremu własne życie rozsypuje się w kieszeniach. Spóźnia się na zajęcia, traci pracę, zawodzi Mary Jane Watson, nie potrafi porozmawiać z ciocią May i coraz częściej ma wrażenie, że maska Spider-Mana zabiera mu wszystko, co zwykły chłopak powinien mieć na własność. Miasto domaga się ratunku, ale nikt nie pyta, czy ratownik zdąży zapłacić czynsz. W tym samym czasie doktor Otto Octavius, naukowiec obdarzony wielką ambicją i jeszcze większą wiarą w postęp, prowadzi eksperyment z nowym źródłem energii. Katastrofa w laboratorium zmienia go w Doktora Octopusa, człowieka połączonego z mechanicznymi ramionami, które powoli przejmują nad nim kontrolę. Peter próbuje zrezygnować z roli bohatera, bo marzy o normalności, ale normalność nie przychodzi do kogoś, kto widzi ludzką krzywdę i wie, że może coś zrobić. Film najciekawiej działa tam, gdzie superbohaterskie widowisko spotyka się ze zmęczeniem codziennością. Peter nie walczy tylko z przeciwnikiem wiszącym nad miastem. Walczy z poczuciem, że odpowiedzialność może człowieka zmiażdżyć, nawet jeśli daje mu siłę większą niż komukolwiek innemu. I właśnie dlatego każdy lot między wieżowcami ma tu smak nie tylko wolności, lecz także długu, którego Peter nie umie już spłacać bez ranienia samego siebie.