Więzień labiryntu

Winda pnie się w górę z chłopakiem, który pamięta tylko własne imię: Thomas. Gdy metalowe drzwi się otwierają, trafia do Strefy, zielonego skrawka ziemi otoczonego potężnymi murami labiryntu. Mieszkają tam inni nastolatkowie, wśród nich Alby, Newt, Minho, Chuck i Gally, od miesięcy próbujący zrozumieć zasady miejsca, do którego zostali wrzuceni bez wyjaśnienia. Każdego dnia biegacze zapuszczają się w korytarze, zanim nocą ściany się zamkną, a w ciemności pojawią się Bóldożercy. Społeczność Strefy działa dzięki regułom, pracy i ostrożności, lecz przybycie Thomasa wprowadza niepokój, którego nie da się już uciszyć. Chłopak ma w sobie impuls do zadawania pytań, biegania tam, gdzie inni widzą zakaz, i sprawdzania granic pozornego bezpieczeństwa. Gdy w windzie pojawia się Teresa, pierwsza dziewczyna w Strefie, dotychczasowy porządek zaczyna pękać. Labirynt przestaje być tylko konstrukcją z kamienia i metalu, a staje się znakiem eksperymentu, którego sens ukryto przed tymi, którzy najbardziej potrzebują odpowiedzi. W tej zamkniętej przestrzeni każdy chłopak ma przydzielone zadanie, miejsce przy ognisku i lęk, o którym rzadko mówi głośno. Thomas narusza ten układ, bo zamiast oswajać więzienie, zaczyna traktować je jak zagadkę możliwą do rozwiązania.