Ostatni wiking

Czternaście lat spędzonych w więzieniu nie osłabiło przekonania Ankera, że po wyjściu odzyska pieniądze z rabunku. Przed aresztowaniem powierzył łup bratu, prosząc go o ukrycie gotówki w bezpiecznym miejscu. Manfred jest teraz jedyną osobą znającą lokalizację skrytki, ale jego pamięć i poczucie własnej tożsamości uległy głębokiej zmianie. Mężczyzna przedstawia się jako John Lennon i znacznie chętniej rozmawia o muzyce niż o zakopanych milionach. Anker próbuje odtworzyć wydarzenia sprzed lat, prowadząc brata przez miejsca, ludzi i wspomnienia, które mogłyby przywrócić brakującą informację. Poszukiwania szybko zamieniają się w osobliwą podróż, podczas której spotykają dawnych wspólników, pracowników ośrodka oraz osoby noszące własne, równie skomplikowane historie. Manfred nie reaguje na presję tak, jak oczekuje Anker, a każda próba wymuszenia odpowiedzi oddala ich od celu. Bracia trafiają na ślady dawnego zespołu, rodzinnych konfliktów i doświadczeń, które ukształtowały ich sposób patrzenia na siebie. Pieniądze pozostają ważne, lecz stopniowo przestają być jedyną zagadką wymagającą rozwiązania. Anker musi zmierzyć się z tym, że przez lata widział w Manfredzie przede wszystkim strażnika łupu. Wspólna wyprawa staje się próbą zrozumienia, kim obaj są poza rolami narzuconymi im przez rodzinę, przeszłość i oczekiwania innych ludzi.