Tuż po zmroku

Za dnia farma Paula może jeszcze udawać dom. Jest ziemia do obejścia, są naprawy, zapasy, drobne obowiązki i dwaj nastoletni synowie, Thomas oraz Joseph, którzy dorastają w świecie po katastrofie, choć nie znają już właściwie innego. Dopiero zmrok przypomina, że ta codzienność została zbudowana na strachu. Kiedy słońce znika, z ukrycia wychodzą stworzenia, przed którymi ludzie barykadują drzwi, liczą minuty i uczą się oddychać ciszej. Paul próbuje utrzymać rodzinę przy życiu, ale każdy dzień z bliźniakami pokazuje, jak trudno wychować dzieci tam, gdzie ciekawość może skończyć się śmiercią. Thomas częściej ryzykuje, ciągnie go poza bezpieczny rytm gospodarstwa. Joseph myśli ostrożniej, szuka sposobów, by przetrwanie nie było tylko czekaniem na kolejną noc. Gdy Thomas nie wraca przed zachodem słońca, ojciec musi wyjść poza granicę, której dotąd pilnował jak prawa natury. W tej wyprawie nie chodzi już o odwagę dla samej odwagi. Chodzi o rodzinę, która w świecie po końcu wszystkiego nadal próbuje zachować własne imiona, więzi i sens. Bracia różnią się temperamentem, ale obaj noszą w sobie ten sam głód normalności. Jednemu każe on sprawdzać granice, drugiemu budować pomysły na przyszłość. Noc bezlitośnie weryfikuje, czy którekolwiek z tych pragnień ma jeszcze sens.