Venom 2: Carnage

Eddie Brock i Venom próbują żyć razem, choć słowo „razem” brzmi w ich przypadku jak nieustanna kłótnia prowadzona w jednym ciele. Eddie chciałby odzyskać dziennikarską pozycję, uporządkować relacje z Anne i jakoś funkcjonować bez tego, by obcy symbiot komentował każdy jego odruch głodem, złością albo obrażoną dumą. Szansa na zawodowy powrót pojawia się, gdy seryjny morderca Cletus Kasady chce rozmawiać właśnie z nim. Spotkanie w więzieniu uruchamia katastrofę: Cletus łączy się z własnym symbiotem i rodzi się Carnage, istota bardziej dzika, brutalna i nieprzewidywalna niż sam Venom. Do historii wraca także Frances Barrison, znana jako Shriek, której więź z Cletusem nadaje chaosowi niepokojąco romantyczny ton. Film opowiada o walce dwóch symbiotów, ale pod komiksowym widowiskiem najciekawsza pozostaje relacja Eddiego i Venoma. Są parą niedopasowaną, hałaśliwą i toksyczną w bardzo dosłownym sensie, a jednak potrzebują siebie bardziej, niż chcą przyznać. Carnage pokazuje im, czym może stać się więź pozbawiona hamulców, czułości i jakiejkolwiek zgody na cudze granice. Cletus i Shriek tworzą odbicie tej relacji w wersji pozbawionej ironii i hamulców: uczucie splątane z zemstą, krzykiem i pragnieniem spalenia świata, który ich odrzucił. Dzięki temu pojedynek nie jest wyłącznie starciem potworów, ale także komedią o tym, że nawet symbioza wymaga jakichś zasad wspólnego życia.