Venom

Eddie Brock jest dziennikarzem, który wierzy, że potrafi dobrać się do ludzi silniejszych od siebie, jeśli tylko zada odpowiednio niewygodne pytanie. Ta pewność prowadzi go do Carltona Drake’a, właściciela fundacji Life, człowieka mówiącego językiem postępu, ale prowadzącego eksperymenty o zapachu moralnej katastrofy. Eddie traci pracę, zaufanie ukochanej Anne i niemal wszystko, co składało się na jego dotychczasowe życie. Kiedy trafia do laboratorium Drake’a, łączy się z kosmicznym symbiotem. Venom nie jest łagodnym superbohaterskim darem. To głos w głowie, głód w ciele i obca siła, która na początku wygląda bardziej jak choroba niż ratunek. Eddie musi nauczyć się funkcjonować z istotą impulsywną, brutalną i zadziwiająco rozmowną, a jednocześnie powstrzymać Drake’a oraz symbiota Riota przed planem sprowadzenia kolejnych obcych na Ziemię. Film opowiada o narodzinach antybohatera, ale najlepiej działa jako dziwna opowieść o współlokatorze we własnym organizmie. Eddie i Venom kłócą się, targują i ratują sobie życie, tworząc więź bardzo niezdarną, lecz zaskakująco potrzebną. Bohater nie staje się lepszy dzięki czystej mocy, tylko dzięki temu, że jego potwór wybiera go z powrotem. Anne i pani Chen dopełniają ten dziwny portret człowieka, który traci społeczną twarz, ale zyskuje drugą, zębatą i kompletnie niezdolną do dyplomacji. Właśnie w tym tkwi humor filmu: ratowanie świata odbywa się przez nieustanne negocjacje z istotą, która najchętniej zjadłaby połowę problemów.