Kod nieśmiertelności

Poranek w pociągu do Chicago zaczyna się dla kapitana Coltera Stevensa jak wyrwany fragment cudzego życia. Siedzi naprzeciw kobiety, która mówi do niego z familiarnością, widzi w szybie twarz niepasującą do własnych wspomnień i nie rozumie, dlaczego obcy pasażerowie traktują go jak kogoś zupełnie innego. Po ośmiu minutach skład eksploduje, a Stevens budzi się w ciasnej kapsule, połączony jedynie z głosem oficer Colleen Goodwin i rozkazami doktora Rutledge’a. Rządowy program zwany Kodem nieśmiertelności pozwala mu wracać do ostatnich minut życia jednego z pasażerów, by ustalić, kto podłożył bombę i zapobiec kolejnemu zamachowi. Każdy powrót do pociągu daje nowy szczegół: gest, torbę, rozmowę, spojrzenie kogoś, kto może być sprawcą. W tej powtarzalnej misji zaczyna jednak rosnąć coś więcej niż zadanie operacyjne. Stevens poznaje Christinę, odzyskuje strzępy własnej pamięci i coraz mocniej pyta, gdzie kończy się symulacja, a zaczyna prawdziwa odpowiedzialność za ludzi skazanych już raz na śmierć. Duncan Jones buduje napięcie nie przez samo powtarzanie tej samej sytuacji, lecz przez drobne przesunięcia, które za każdym razem zmieniają sens poprzednich odkryć. Bohater walczy z czasem, ale też z prawdą o sobie. Do samego końca.