Martwe zło: Ogień

Po śmierci męża kobieta szuka schronienia tam, gdzie w teorii powinno być najwięcej wsparcia: u rodziny zmarłego, w odosobnionym domu, z dala od świata, który nie potrafi powiedzieć nic sensownego wobec żałoby. Taki wyjazd mógłby być próbą złapania oddechu, wspólnym milczeniem po stracie, może nawet początkiem pogodzenia się z tym, że życie trzeba będzie poskładać inaczej. W świecie „Martwego zła” spokój jest jednak zwykle tylko krótką przerwą przed czymś potwornym. Rodzinne spotkanie zaczyna zmieniać się w koszmar, gdy kolejne osoby zostają opętane i przeobrażają się w martwiaki. Dom, który miał chronić przed samotnością, staje się pułapką, a bliscy zmieniają się w istoty, w których zostało tylko okrutne echo dawnych twarzy. Bohaterka musi mierzyć się nie tylko z fizycznym zagrożeniem, lecz także z najgorszą możliwą odmianą żałoby: z widokiem rodziny, która traci człowieczeństwo na jej oczach. Film zapowiada osobny rozdział serii, ale zachowuje jej najważniejszy nerw — przekonanie, że zło najchętniej wchodzi tam, gdzie ludzie są już pęknięci. Izolacja, smutek i rodzinne napięcia stają się paliwem dla demonicznego chaosu. Przysięgi wypowiadane za życia nie kończą się razem ze śmiercią, a domowa bliskość potrafi zmienić się w coś znacznie gorszego niż samotność.