Sierota

Po stracie nienarodzonego dziecka Kate i John próbują na nowo poskładać dom, w którym miłość miesza się z napięciem, poczuciem winy i lękiem przed kolejnym pęknięciem. Decyzja o adopcji ma stać się początkiem spokojniejszego rozdziału, dlatego w sierocińcu ich uwagę przyciąga Ester: dziewięcioletnia, uprzejma, niezwykle opanowana dziewczynka o talencie plastycznym i zachowaniu dalekim od dziecięcej przypadkowości. Początkowo jej obecność wydaje się odpowiedzią na pustkę, której rodzina nie potrafiła nazwać. Z czasem w domu zaczynają jednak pojawiać się sytuacje trudne do zlekceważenia: drobne manipulacje, chłód w spojrzeniu, konflikty między rodzeństwem i zdarzenia, przy których Ester zawsze znajduje się niepokojąco blisko. Kate jako pierwsza dostrzega, że za perfekcyjnymi manierami dziewczynki kryje się coś groźnego, lecz jej podejrzenia trafiają na mur niedowierzania. „Sierota” zamyka rodzinny dramat w przestrzeni pozornie bezpiecznego domu, gdzie największe zagrożenie nie przychodzi z zewnątrz, tylko siedzi przy wspólnym stole, mówi spokojnym głosem i znakomicie wie, jak wykorzystać cudze słabości. Atmosfera gęstnieje powoli, bo każdy członek rodziny widzi inną twarz nowej córki. Jedni chcą ją chronić, inni zaczynają się jej bać, a Kate coraz wyraźniej rozumie, że prawda ukryta za Ester nie mieści się w zwykłych wyjaśnieniach.