Sierota. Narodziny zła

Estoński zakład psychiatryczny trzyma Leenę Klammer za murami, ale nie potrafi odebrać jej cierpliwości, sprytu i gotowości do przemocy. Kobieta wygląda jak dziecko, co dla świata staje się pierwszym i najgroźniejszym złudzeniem. Po ucieczce przyjmuje tożsamość Esther Albright, zaginionej córki zamożnej amerykańskiej rodziny, i trafia do domu, w którym żałoba od lat zdążyła obrosnąć nadzieją. Allen chce wierzyć, że odzyskał córkę. Tricia, jego żona, patrzy uważniej, bo matczyna intuicja nie zawsze daje się uciszyć wzruszającą historią o powrocie. Leena gra więc rolę dziewczynki, obserwuje domowników, uczy się ich zwyczajów i próbuje utrzymać maskę na twarzy. Problem w tym, że rodzina Albrightów również ma własne sekrety, a elegancki dom nie jest tak bezpieczny ani niewinny, jak mógłby wyglądać z zewnątrz. Każde spojrzenie przy stole, każdy zamknięty pokój i każda niewygodna rozmowa zbliżają bohaterów do konfrontacji. Esther przyszła tu jako oszustka, lecz szybko odkrywa, że nie tylko ona potrafi zabijać w imię przetrwania. Napięcie rośnie właśnie dlatego, że obie strony rozumieją wartość pozorów. Leena potrzebuje dziecięcej twarzy, Albrightowie rodzinnego obrazka, a prawda zaczyna zachowywać się jak pęknięcie w ścianie: małe, lecz z każdym dniem groźniejsze.